VAN DE BLOG

De kracht van het stellen van vragen

Tijdens mijn opleiding tot Action Learning Coach aan de Action Learning Academy werd regelmatig de kracht van het vragen stellen onderstreept. En het is waar: Reageren vanuit een goede vraag, biedt meer dan dat je je in het gesprek laat leiden door zelfbedachte oplossingen of je eigen oordeel. Dat inspireerde me tot de volgende column n.a.v. een gebeurtenis in onze thuissituatie:

Het is zondagochtend.

Onze drie kinderen zijn in de woonkamer. 1 zoon kijkt televisie op de bank,1 zoon ligt op de speelmat en maakt een grote treinrails over de mat . Onze dochter speelt met een elektronische wereldbol.

Dat laatste werkt zo: dmv een elektronische stem geeft de wereldbol navigatie- opdrachten. (‘Vlieg naar een rivier in Europa’). Het is de bedoeling dat je het aan de bol bevestigde vliegtuigje steeds naar de gevraagde locatie stuurt. Heb je het vliegtuigje naar de juiste locatie genavigeerd, dan krijg je punten. Zowel de stem als het vliegen maken enorm veel geluid. Daarbij gaat iedere landing gepaard met een blikkerig applaus en elektronisch overwinningsmuziekje of een ‘helaas-niet-goed-deuntje’. Heel indringend en irritant in de ruimte.

Onze zoon bij de tv heeft er last van en sommeert zijn zus een andere plek te zoeken met die wereldbol. Ze gaat bij haar broer op de speelmat zitten. Die begint ook te protesteren en wil haar van de mat hebben. Ze luistert niet en blijft zitten waar ze zit. Er ontstaat ruzie en ik wil ingrijpen.

Ik heb de situatie aanschouwd, mijn oordeel gevormd en een oplossing bedacht. Op basis daarvan is mijn eerste neiging om onze dochter een standje te geven en haar van de mat af te sturen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het geluid van haar spel ook voor onze zoon die met de trein speelt héél irritant is en hem uit zijn eigen spel en concentratie haalt. Daarnaast kan onze dochter best koppig zijn en ken ik van haar dat ze soms de ander stevig haar wil wil opleggen. Ik vind dat ze meer mag leren loslaten als iets niet gaat zoals zij wil. Dus; Van die mat af en elders spelen!

Maar dan besluit ik te gaan vragen. Ik zeg: “ Wat is hier het probleem?”. Aanvankelijk wordt het zo geformuleerd dat de ander niet luistert naar wat de een wil; “zij gaat niet van de mat af” en “hij laat mij er niet bij”. Ik vat samen en
besluit door te vragen. ‘Waarom is het een probleem dat je zus ook op de mat zit?’
En: ’Waarom is het zo belangrijk voor je dat je broer je er bij laat?’

De antwoorden verrassen me. Hij zegt;’Ik wil de treinrails over de hele mat kunnen leggen en dat gaat niet als zij daar zit’. Zij zegt:’Ik wil niet alleen in een kamer zitten spelen. Ik wil bij jullie in de buurt zijn.’
Mijn aanname dat onze zoon ook last had van het geluid (net als ik!) bleek niet juist. Ook moet ik met lichte schaamte toegeven dat ik het ook mis had door te denken dat de motivatie achter het gedrag van onze dochter ‘weer’ was om haar jongere broer haar wil op te leggen.

Toen dit helder was en we het probleem zo hadden geformuleerd dat zij er beiden achter stonden, vroeg ik hen hoe we dit op zouden kunnen lossen. De oplossing bleek verbluffend snel gevonden. Onze zoon pakte een kussen van de bank, legde deze naast de speelmat en zei ‘Ga hier maar lekker zitten met je wereldbol …als je maar van de mat af blijft!’ ‘Ok’ zei onze dochter droogjes.

De rest van de ochtend hebben ze heerlijk naast elkaar gespeeld. Hij met de trein en zij met de wereldbol. En ik? Ik realiseerde me weer eens wat de kracht van vragen stellen is, pakte de krant en ging deze in een andere kamer lezen. Ver weg van dat irritante geluid van die oh zo educatieve elektronische wereldbol……….

laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X